Festiwal filmowy to wydarzenie, które można rozpatrywać w wielu aspektach: kulturalnym, społecznym, edukacyjnym, ale też bardziej szczegółowo w perspektywie dialogu międzykulturowego w temacie uniwersalizmu treści. Nasz Festiwal to niewątpliwie miejsce z potencjałem. Aspirujące do funkcji platformy wymiany doświadczeń i miejsca umożliwiającego dyskusję na ważkie społecznie tematy. Mamy szczęście skupiać wokół siebie partnerów, specjalistów, instytucje i stowarzyszenia, osoby, którym bliskie jest działanie na rzecz społecznej inkluzji grup defaworyzowanych, grup zagrożonych marginalizacją społeczną, jak i przeciwdziałaniem dyskryminacji. Polemika nad tak poważnymi tematami w konsekwencji służy do upowszechnienia wartości uniwersalnych. Do społecznego dowodu równości nas wszystkich.

Każdy dialog, nawet ten międzykulturowy, zakłada istnienie wspólnego języka, lub umożliwia jego kształtowanie. Festiwal filmów o tematyce penitencjarnej „Prison Movie” stał się słownikiem, którego zadaniem, zgodnym z przeznaczeniem, jest wsparcie lub ułatwienie i uzupełnienie wiedzy na temat szeroko rozumianej problematyki pozbawienia wolności. Festiwal w Olsztynie to miejsce spotkania ludzi, to celebracja wspólnoty osób. Wolność spotyka się tu w dialogu z izolacją. Twórcy filmowych produkcji, ich bohaterowie, konfrontują się z problemami więziennictwa i dostarczają o nim nowej wiedzy, wzbogaconej o wrażenia artystyczne. Odpowiadając na postulaty środowiska, szczególny nacisk położony został na potrzeby odbiorców.

W 2022 r. Gościnią Festiwalu „Prison Movie” była Amalia de Simone z Włoch. Prawniczka z wykształcenia, ale przede wszystkim dziennikarka śledcza, zajmująca się tematyką społeczną. Współpracuje z RAI3, Corriere della Sera, Reutersem. Zdobyła wiele nagród dziennikarskich, jest autorką kilku esejów na temat infiltracji mafii w różnych państwach europejskich. W 2017 roku za zaangażowanie w ujawnianie działalności przestępczej, została odznaczona przez Prezydenta Włoch Sergio Matarella, Orderem Zasługi Republiki Włoskiej.

Mamy to szczęście, że Festiwal „Prison Movie” ma magiczną moc przyciągania. Jesteśmy, jak dobry kompleks filmowy. Zagwarantujemy dobrą rozmowę, dobrą kawę i dobre towarzystwo, bo wiemy, że o „dobro” w tym wszystkim chodzi. Dzięki temu nawiązujemy trwałe przyjaźnie. …ale o tym sza! Wielkimi krokami zbliżamy się do uformowania programu kolejnej 12. edycji International Film Festival in Olsztyn „Prison Movie”. Już niebawem więcej, tym czasem, nie bez kozery, spójrzmy na Festiwal i jego magię oczami Amalii de Simone.

„Zaczynam od końca. Nauczyłam się nowego słowa: Wolność (przyp.: w oryginalnym tekście w j. polskim). Powtórzyłam je na scenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie.

To jedno z najpiękniejszych słów. Jest piękne we wszystkich językach świata. Wolność oznacza Liberta (przyp.: w j. włoskim – wolność). Jak to było? Poszło tak, że zagrali nam hymn Mameli. Ale przede wszystkim zagrali nam Bella Ciao. Tutaj można zrozumieć, jakim darem dla duszy było wysłuchanie tej dedykacji od kwartetu smyczkowego olsztyńskiej Filharmonii. W końcu Polska to kraj, który zawsze musiał walczyć z najeźdźcami, a w szczególności region warmińsko-mazurski to ziemia wielkiego rewolucjonisty, jakim był Kopernik. Tego walecznego ducha, tę pasję i troskę o kulturę, muzykę i prawdę czułam każdego dnia pobytu w tym pięknym kraju. Jesienią wita barwnym oddechem spadających liści, żyjących niczym kolorowy koc okrywający ziemię. Czerwień, żółć, wszystkie odcienie zieleni i pomarańczy. Ale nie to jest najpiękniejsze, co tak naprawdę zostało w moim sercu: najpiękniejsi są ludzie, których poznałam.

Zostałam zaproszona do Polski przez organizatorów międzynarodowego festiwalu filmowego w Olsztynie „Prison Movie”. To bardzo prestiżowy i wyjątkowy festiwal, jak z dumą mówi jego dzielna Dyrektor Magdalena. Zwraca uwagę świata na tych ostatnich, tych, którzy są uważani za odrzuconych przez społeczeństwo, ponieważ zrobili coś złego, wyrzutków, złych facetów, psy i Kainów. I przebija się przez mur więziennego wszechświata, pokazując wszystkim, co dzieje się za kratami i jak ludzie przeżywają i pracują.

To był dla mnie wielki dreszczyk emocji, że zostałem wybrana, wraz z Assią, aby przynieść „Caine”, mój dokument nakręcony dla Rai3-Rai Documentaries i jego ścieżkę dźwiękową tam i na świat. Dwukrotna rozmowa ze studentami wydziału dziennikarstwa (Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej UWM w Olsztynie) o mojej pracy reporterskiej i historiach kobiet, które spotkałem w Fuorni i Pozzuoli w radiu, w telewizji, przed publicznością złożoną z artystów, przedstawicieli kultury, władz cywilnych i wojskowych, przedstawicieli polskiego rządu, a także Norwegii, była niezwykłą okazją. Głosy Anny, Ciruzziello, Rosy, Bruny, Enzy, Valentiny, Giovanny, Antonelli, Jessiki, Cateriny zawędrował daleko. Dziękujemy dziewczynom za powierzenie nam swoich historii.

Byłam pod ogromnym wrażeniem, że organizatorzy, ludzie o nieprzeciętnej inteligencji i poczuciu cywilizacji i wolności, wybrali, jako pierwszy klip „Caine’a”, część o historii miłosnej między dwiema więźniarkami. Udało nam się porozmawiać o wielu innych rzeczach, tak wielu, że ostatniego dnia obudziłam się i nie rozmawiałam z nikim przez co najmniej kilka godzin. Były momenty, kwiaty i słowa, które zachowuję dla siebie, bo nie potrafię ich opisać i bo nie wiem, czy na nie zasługuję. Z pewnością zasłużyły na nie Rita Romano i Monica Innamorato, dyrektor i pedagog Fuorni. Życzę wszystkim moim Caine’om, aby pewnego dnia mogli podróżować i nieść swoje świadectwo na żywo. I życzę im, aby nie tylko wkrótce znów się odnaleźli, ale także docenili i zachowali istotę mojego nowego słowa: WOLNOŚĆ. „